De 54-jarige Mirjam Hiemstra-Oberman woont in het Twentse Borne, is mantelzorger en werkt als gespecialiseerd verzorgende in een verpleeghuis voor ouderen met dementie. Een half jaar geleden stelde ze zich in onze leefstijlcommunity voor als iemand ‘met een volle rugzak van het leven’. Achter deze introductie schuilt een aangrijpend persoonlijk verhaal dat Mirjam graag deelt om anderen hoop te bieden dat herstel mogelijk is, ook als het leven zwaar is en de lichamelijke problemen onoplosbaar lijken.
Mirjam was 21 toen ze verkering kreeg en twee jaar later trouwde met een man die achteraf een antisociale persoonlijkheidsstoornis had. Ruim zeventien jaar duurde de toxische relatie, die haar bijna tot de afgrond bracht. “In het begin was het fijn, maar de mooie momenten werden snel schaarser. Mijn ex manipuleerde me voortdurend. Ook begon hij mij te drogeren; hij liet mij medicijnen slikken omdat ik volgens hem in de war was.”
Antipsychotica en antidepressiva
Artsen schreven de jonge Mirjam antipsychotica en antidepressiva voor, gebaseerd op de verhalen van haar man. Maar de pillen hielpen niet. “De doseringen werden opgevoerd, artsen zagen mij als hun experiment. De medicatie was zo zwaar dat ik nauwelijks meer functioneerde.”
Hele dagen lag Mirjam op de bank, met een koptelefoon op, luisterend naar muziek. ’s Avonds verhuisde ze van de bank naar bed. “Ik leefde jarenlang in een waas. Ik kon niet meer bewegen, niet meer nadenken. Ik was totaal afhankelijk van mijn man. Familie en vrienden werden op afstand gehouden. Hij vertelde hen dat ik te ziek was voor bezoek.”
Slechts één maal, zo’n anderhalf jaar nadat ze was getrouwd, probeerde Mirjam te ontsnappen uit haar relatie – mede op aandringen van een psychiatrisch verpleegkundige die zag wat er aan de hand was. “Ik vroeg een scheiding aan. Maar door mijn geloofsachtergrond durfde ik het niet aan. Ook mijn labiele situatie hielp niet; ik liet mij met mooie beloftes makkelijk ompraten.”
Een intensief herstelproces
De relatie zou nog jaren duren. Mirjam was er soms zo slecht aan toe dat ze moest worden opgenomen. “Gek genoeg voelde dat als een bevrijding: in de psychiatrische instelling knapte ik op en kon ik op adem komen. Helaas moest ik dan weer terug naar huis, naar mijn gevangenis.”
In november 2009 was ze ten einde raad en bad tot God: “red mij, anders kom ik naar U toe.” Enkele maanden later gebeurde er iets dat alles zou veranderen. Mirjam en haar man werden uit huis gezet omdat ze torenhoge schulden hadden. “Dit bleek mijn redding. Hij verdween spoorloos, ik heb hem nooit meer gezien. Ik kon eindelijk van hem scheiden, ik was vrij.”
Na haar ‘bevrijding’ begon voor Mirjam een intensief herstelproces; ze wilde van de pillen af. Met grote moeite vond ze een psychiater die haar wilde begeleiden. “Ik was vastberaden en besloot in één keer te stoppen. Het voelde alsof ik moest afkicken van drugs; soms was ik doodziek. Maar het is gelukt – na tweeënhalf jaar was ik ervan af.”
Mirjam wist ook van haar diabetes type 2 af te komen. Sinds 2004 worstelde ze met ernstig overgewicht en ontwikkelde daardoor diabetes. Lange tijd moest ze hoge dosissen insuline spuiten, omdat haar lichaam door alle stress minder goed reageerde op normale hoeveelheden insuline. “Toen ik in 2010 ging afvallen, kon ik de insuline afbouwen.”
Een ontregeld lichaam
Er brak een gelukkige periode aan. Mirjam vond haar jeugdliefde Ismaël terug die ze 30 jaar niet had gezien en net als zij gescheiden was. “Tijdens ons eerste afspraakje voelde het weer zò goed, dat ik meteen wist dat we alsnog voor elkaar bestemd waren. In 2014 trouwden we en waren dolblij.”
Ondertussen ging het fysiek minder goed met Mirjam. Door de medicatie was haar lichaam volledig ontregeld. Ze kampte met Systemische Lupus Erythematodes, (SLE) en Sjögren, twee nare auto-immuunziekten, waarschijnlijk veroorzaakt door de jarenlange medicatie en stress. Ook kreeg ze dystonie, een neurologische bewegingsstoornis met spasmen, waardoor ze een hernia ontwikkelde die -door de dystonie – niet operabel was. Ze belandde in een elektrische rolstoel en was door de artsen opgegeven.
Drie dagen vasten
In 2018 wilde een vriend, tevens orthomoleculair therapeut, Mirjam helpen om haar gezondheid te verbeteren. “Op zijn advies vastte ik drie dagen lang. Zo kwam mijn lichaam tot rust en kreeg het een ‘reset’. Er kwam een proces van autofagie op gang, een natuurlijke manier om je lichaam te reinigen. Daarna bracht ik mijn eetmomenten terug naar twee maaltijden per dag. Door intermittent fasting kwam mijn lichaam tot rust.”
Ze schrapte bewerkte producten, at geen aardappels, pasta of andere zetmeelrijke producten meer en liet gluten en lactose achterwege. Daarnaast begon ze met het slikken van voedingssupplementen: vitamine C, groene lipmossel tegen gewrichtsontstekingen, omega-3, vitamine D en magnesium.
De orthomoleculaire arts wees haar ook op de rol van vitamine B12. Door jarenlange medicatie bleek haar opname verstoord, waardoor injecties noodzakelijk waren. Haar energieniveau en spierkracht verbeterden sterk toen de B12-tekorten werden aangepakt.
Dit alles had effect: langzaam herstelde haar lichaam, de ontstekingen en de pijn verminderden. Ze kwam uit haar rolstoel. De auto-immuunziekten verdwenen niet, maar ze kreeg er meer grip op.”
‘Blijven kijken naar wat wél kan’
Terwijl Mirjams gezondheid verbeterde, werd haar man ziek. “Hij was al langer vermoeid en had cognitieve problemen. Aanvankelijk werd gedacht aan een burn-out”, vertelt ze. “Maar het bleek helaas ernstiger; er werd een erfelijke, neurologische hersenaandoening vastgesteld, waardoor mijn man geestelijk verder zou aftakelen. Hij verloor zijn baan, en ik werd mantelzorger. In 2021 werd dat zo zwaar, dat hij verhuisde naar een verpleeghuis.” Mirjam bezoekt hem bijna dagelijks.
“Het leven is wrang. Maar het is zoals het is”, zegt ze nuchter. “Ik kies ervoor te blijven kijken naar wat nog wél kan. Dankbaarheid helpt me elke dag vooruit.”
Haar man komt nog regelmatig thuis, soms gaan ze samen een dagje weg en gaan ze zelfs op vakantie. “Al moet ik dan zelf vaak een paar dagen daarna bijkomen.”
Wat haar op de been houdt is haar positiviteit, haar glas is altijd halfvol, zegt ze zelf. Daarnaast put ze veel kracht uit haar geloof en houdt ze de regie op haar gezondheid met leefstijlaanpassingen. Door de Sjögren droogt haar lichaam van binnenuit uit. Ze is vaak moe, heeft pijn, droge ogen en een droge mond. Stress, zonlicht en verkeerde voeding kunnen de klachten doen oplaaien. De SLE veroorzaakt ontstekingen, die leiden tot hogere bloedsuikers, en niet goed zijn voor haar diabetes.
Van koolhydraatarm naar ketogeen
Sinds enkele maanden eet ze bovendien ketogeen, omdat koolhydraatarm niet langer volstond. “Ik won de strijd met mijn oplopende bloedsuikers niet meer met alleen koolhydraatarm. Keto geeft me meer grip.” Ze meet haar waarden met sensoren en ziet dat een eetpatroon met meer vetten en slechts 20 tot 25 gram koolhydraten per dag effect heeft. Tegelijkertijd merkt ze dat een koolhydraatarm eetpatroon niet volstaat, ook stress kan haar bloedsuikers flink laten oplopen. “In stressvolle periodes accepteer ik maar dat ze iets hoger zijn.”
Om haar klachten in toom te houden, houdt Mirjam zich aan een ontstekingsremmend voedingspatroon. Rundvlees vermijdt ze omdat die een trigger zijn voor haar. Ze eet vooral vis, kip en kalkoen, aangevuld met bouillon en veel licht verteerbare producten. Gluten kan ze inmiddels weer verdragen.
Voor het verwerken van haar traumatische verleden zocht Mirjam begeleiding van een coach. Door de gesprekken, maar ook door de psychosociale opleiding die ze volgde, leerde Mirjam milder naar zichzelf kijken. “Ik dacht lang dat het mijn eigen schuld was dat ik in deze relatie was beland, maar dat is niet zo. Niemand verdient dit. Ik kreeg ook meer begrip voor mijn omgeving: waarom zij niet ingrepen en de keuzes maakten die ze maakten.” Daarnaast hielp de coach Mirjam op weg naar een zelfstandig bestaan. “Na mijn jarenlange destructieve relatie had ik geen idee hoe ik mijn leven moest inrichten, welke keuzes ik moest maken, hoe ik grenzen kon stellen. Ik had iemand nodig die met me meeliep.”
Gaten in het geheugen
In 2014 vroeg Mirjam haar dossier op bij de GGZ. “Ik had gaten in mijn geheugen; voor mijn herstel was het goed om te weten wat er tijdens mijn relatie was gebeurd. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek: terwijl een internist in 2001 al had geadviseerd te stoppen met psychische medicatie vanwege een bij mij vastgestelde stofwisselingsstoornis, was dat nooit gebeurd. De medicatie was alleen maar verhoogd.”
Mirjam ontdekte tevens dat artsen haar in 2008 hadden bestempeld als een zwaar psychiatrisch patiënt. “Ze wilden mij voorgoed laten opnemen in een gesloten inrichting. Hoe slecht ik er ook aan toe was, hier ben ik met mijn laatste krachten tegenin gegaan. Daardoor ging het uiteindelijk niet door.”
Voor de jarenlange misstanden overwoog Mirjam aangifte te doen tegen de GGZ. Binnen deze organisatie vond ze een psychiater die op papier bevestigde dat al haar diagnoses fout waren. “Dat heeft me veel goed gedaan.” Een advocaat raadde haar echter af juridische stappen te zetten. Hij was ervan overtuigd dat Mirjam zou winnen, maar voorspelde een bitter gevecht. Elk persoonlijk detail zou op tafel komen.” Mirjam besloot het te laten rusten. “Ook omdat ik van God de bevestiging kreeg dat Hij uiteindelijk recht zou spreken.”
Love heals all things
Hoewel Mirjam haar verleden heeft leren dragen, vraagt ze zich soms af of ze nog een stapje verder moet in het verwerken van oude pijn. “Ik functioneer, ik ben sterk, ik kan het leven aan. Mijzelf helen kan ik niet, maar ik vertrouw op Gods hulp. Daarnaast onderzoek ik of de polyvagaaltheorie van Stephen Porges – die uitlegt hoe het lichaam trauma opslaat en hoe zenuwstelsel, stress en emoties samenhangen – mij verder kan helpen.”
Op haar website Love Heals All Things deelt Mirjam fragmenten uit haar helingsreis. Ze schrijft over haar verleden, haar herstel en de progressieve ziekte van haar man. “Ik wil anderen hoop bieden. Ziekte of tegenslag betekent niet dat het leven ophoudt; onderzoek wat je zelf kunt doen om te herstellen. Niet alles is maakbaar, maar binnen jouw gezondsheidsgrenzen kun je er aan werken om de kwaliteit van leven te verbeteren.”