Wat als deze medicijnen ingezet zouden worden in combinatie met een leefstijlprogramma gebaseerd op een koolhydraatbeperkt voedingspatroon? Kunnen mensen dan wel duurzaam afvallen en gezonder worden en blijven?
Dit artikel geeft antwoord op deze vragen op basis van wetenschappelijke inzichten, en verkent een alternatieve manier om deze medicijnen in te zetten of zelfs overbodig te maken.
Auteur: Jaap Versfelt
Medisch-wetenschappelijke reviewer: dr. Yvo Sijpkens, internist Haaglanden Medisch Centrum
Verschenen op: 16 september 2025
Gewijzigd op: 15 januari 2026
Kernboodschappen uit dit artikel (leestijd 12 minuten)
- Werking GLP-1-receptoragonisten (RA’s), zoals liraglutide, semaglutide en tirzepatide, zijn medicijnen die de werking van darmhormonen glucagon-like peptide (GLP-1) en gastric inhibitory polypeptide (GIP) nabootsen. Ze verminderen de eetlust en vertragen de maaglediging, wat leidt tot gewichtsverlies en een betere bloedsuikerregulatie.
- Duurzaamheid Onderzoek toont aan dat mensen die stoppen met GLP-1-RA’s gemiddeld twee-derde van hun verloren gewicht binnen een jaar weer terugkrijgen. De gezondheidsvoordelen zoals de verbetering van risicofactoren voor hart- en vaatziekten verdwijnen dan ook. Een langdurige behandeling lijkt nodig om de effecten te behouden.
- Therapietrouw In de praktijk blijkt dat veel mensen stoppen met het gebruik van GLP-1-RA’s. Na een jaar gebruikt ongeveer de helft van de diabetespatiënten het medicijn nog, en na twee jaar is dat minder dan de helft. Belangrijke redenen om te stoppen zijn maag- en darmklachten, onvoldoende gewichtsverlies, de leeftijd en kosten.
- Bijwerkingen Veel voorkomende bijwerkingen zijn maag- en darmklachten zoals misselijkheid, diarree en buikpijn. Er is ook sprake van verlies van spiermassa, dat niet volledig herstelt als mensen stoppen en weer aankomen. Verder kan de medicatie leiden tot een ingevallen gezicht (‘Ozempicface’) en tekorten aan vitaminen en mineralen.
- Combinatie met therapeutische koolhydraatbeperking Een veelbelovende aanpak is het combineren van GLP-1-medicatie met een leefstijlprogramma dat gebaseerd is op een koolhydraatbeperkt voedingspatroon. Een studie met deze behandeling toonde aan dat patiënten die stopten met de medicatie hun gewichtsverlies behielden, in tegenstelling tot patiënten die alleen de medicatie kregen.
- Voordelen combinatie De combinatie van medicatie en koolhydraatbeperking kan leiden tot duurzamere resultaten en minder bijwerkingen. De medicatie kan de trek in koolhydraten verminderen, waardoor het leefstijlprogramma beter vol te houden is, terwijl zowel de medicatie als het dieet de insuline verlaagt en de vetverbranding bevordert.
1. Hoe werken GLP-1-receptoragonisten?
GLP-1 en GIP zijn incretinehormonen die je darmen afgeven na het eten. Ze helpen de pancreas (alvleesklier) om – als je bloedsuiker stijgt na een maaltijd – extra van het hormoon insuline af te geven.
- GLP-1 dempt de bloedsuikerpiek na een maaltijd, laat de maag langzamer legen en geeft eerder een “vol” gevoel. Daardoor heb je minder trek en eet je vaak minder.
- GIP versterkt vooral de afgifte van insuline na het eten. Op zichzelf doet het weinig met verzadiging, maar samen met GLP-1 kan het effect op de eetlust en het gewicht sterker zijn.
Op basis hiervan zijn medicijnen ontwikkeld die deze hormonen nadoen (zie figuur 1):
- GLP-1-receptoragonisten (afgekort GLP-1 RA’s) zoals liraglutide (merknaam Saxenda), semaglutide (met merknamen zoals Rybelsus, Ozempic en Wegovy). Bij hogere doseringen wordt semaglutide ook ingezet voor gewichtsverlies.
- Duale GIP/GLP-1-agonisten zoals tirzepatide (merknaam Mounjaro), die beide routes tegelijk stimuleren.
Figuur 1 – werking van GLP-1 en duale GIP/GLP-1-agonisten
Deze middelen kwamen eerst op de markt voor diabetes type 2. Daarbij viel op dat veel gebruikers gewicht verloren. Dat was geen toeval, maar het directe gevolg van minder trek en een tragere maaglediging. Dat leidde tot onderzoeken en inzet bij obesitas met hogere doseringen van de medicijnen.
In 2022 gebruikten naar schatting circa 84.000 mensen in Nederland GLP-1-RA’s. In 2024 was dat al met bijna de helft gegroeid tot circa 120.000 mensen.
2. Het effect op gewichtsverlies en andere gezondheidseffecten
We denken bij GLP-1-medicatie vaak aan diabetescontrole en afvallen. Maar het effect reikt verder. Mensen met overgewicht of diabetes hebben vaak een onderliggende ontregeling van hun stofwisseling. Dat werkt door in het hele lichaam – van het hart en de bloedvaten tot de hersenen, longen en het immuunsysteem:
Gewichtsverlies GLP-1-RA’s kunnen leiden tot een aanzienlijk gewichtsverlies. In de STEP 1-studie, waarin mensen met overgewicht of obesitas (zonder diabetes) 68 weken lang wekelijks 2,4 mg semaglutide kregen, was het gemiddelde gewichtsverlies bijna 15 procent (ongeveer 15 kg) (Wilding, 2021). Een belangrijke reden voor het gewichtsverlies is het beperken van sterke trek. Onderzoek toont aan dat semaglutide de controle over eetgedrag verbetert. Deelnemers rapporteerden minder verlangen naar zowel hartige als zoete voeding (Wharton, 2023).
Metabool herstel GLP-1-medicijnen helpen de ontregeling van de stofwisseling (het metabolisme) te keren. Ze verbeteren niet alleen de bloedsuiker, maar ook de vetverbranding, ontstekingsremming en signaalstofwisseling in de hersenen. Daardoor lijken mensen minder kwetsbaar voor onder andere hartfalen, beroertes, cognitieve achteruitgang en zelfs infecties (Xie, 2025). Daarmee is het geen ‘wondermiddel’, maar zorgt het wel voor herstel van het metabole systeem dat jarenlang onder druk stond door bijvoorbeeld ongezonde voeding of een gebrek aan beweging. Kortom deze middelen zijn effectief juist omdat ze de onderliggende stofwisselingsproblemen aanpakken. En dat maakt hun brede gezondheidswinst goed verklaarbaar.
Vanwege deze positieve effecten zijn GLP-1-RA’s zijn in Nederland goedgekeurd voor de behandeling van diabetes type 2-patiënten met een BMI van meer dan 30 die niet goed reageren op medicijnen, of die een zeer hoog risico lopen op hart- en vaatziekte (Zorginstituut, 2024). De kosten van GLP-1-RA’s zijn € 1.000 tot € 1.200 per jaar. Dat is overigens veel duurder dan reguliere diabetesmedicijnen (ter vergelijking, metformine kost € 47 per jaar) (IVM, 2024). Andere mensen krijgen deze medicijnen niet vergoed. Het komt regelmatig voor dat ze de kosten voor eigen rekening nemen.
3. Langdurig medicatiegebruik
3.1. Hoe lang moet het gebruikt worden?
Studies laten zien dat wanneer mensen stoppen met GLP-1-RA’s, ze vaak weer aankomen. In een vervolgstudie van het STEP 1-onderzoek (de STEP 1-extensiestudie) kwamen deelnemers die gestopt waren met semaglutide binnen een jaar gemiddeld twee derde van hun verloren gewicht weer aan. De verbeteringen in risicofactoren voor hart- en vaatziekten (zoals bloeddruk en lipiden) verdwenen grotendeels (Wilding, 2022). De onderzoekers concluderen dat een langdurige behandeling nodig is om de effecten van GLP-1-RA’s te behouden. Een meer recente systematische review (Berg, 2025) kwam tot dezelfde conclusie.
3.2. Blijven mensen GLP-1-RA’s in de praktijk gebruiken?
In de praktijk blijkt echter dat veel mensen niet lang de medicatie blijven gebruiken. Onderzoek met gegevens uit de dagelijkse praktijk laat zien dat de therapietrouw tegenvalt: na 1 jaar gebruikt ongeveer de helft van de diabetespatiënten het medicijn nog correct, en na 2 jaar is dat minder dan de helft. Het percentage mensen dat stopt is hoog: bijna de helft stopt binnen 12 maanden en ongeveer 70 procent binnen 24 maanden (zie figuur 2). Gemiddeld stoppen patiënten na 13 maanden (Weiss, 2020). Recenter onderzoek (Rodriguez, 2025) bevestigt dit beeld: de helft van de diabetespatiënten stopt binnen één jaar en twee derde van de niet-diabetespatiënten stopt binnen één jaar.
Figuur 2: Tijd van stoppen met medicatie (Weiss, 2020)
Belangrijke redenen voor het stoppen met de medicatie zijn (Rodriguez, 2025):
- Minder gewichtsverlies: 1 procent minder gewichtsverlies leidt tot 3 procent meer kans op stoppen.
- Maag- en darmklachten: zulke klachten leiden tot 19 tot 39 procent meer kans op stoppen.
- Geen diabetes type 2: mensen zonder diabetes stoppen vaker (84 procent na twee jaar) dan mensen met diabetes (65 procent).
- Leeftijd: oudere mensen (65+) stoppen 18 tot 28 procent vaker dan jongere mensen.
- Hoge kosten, bij mensen die GLP1-RA’s niet vergoed krijgen.
4. Bijwerkingen GLP-1-agonisten
Hoewel effectief, zijn GLP-1-RA’s niet zonder bijwerkingen en risico’s, die nog niet volledig zijn onderzocht. Vooral de langetermijnrisico’s zijn nog onvoldoende bekend (Moiz, 2025).
4.1. Veelvoorkomende bijwerkingen
- Maag- en darmklachten De meest voorkomende bijwerkingen zijn misselijkheid, diarree, braken, buikpijn en verstopping (Xie, 2025). Samen met hoofdpijn en vermoeidheid treedt dit op bij 10 tot 30 op de 100 personen (Lareb, 2025).
- Verlies van spiermassa Bij gewichtsverlies gaat niet alleen vet, maar ook spiermassa verloren. Studies suggereren dat 25 tot 40 procent van het verloren gewicht met semaglutide uit ‘vetvrije massa’ bestaat. Dit omvat spieren, water en bindweefsel (Prado, 2024). Omdat veel patiënten na verloop van tijd stoppen met het medicijn en dan weer aankomen, bestaat het risico dat zij vooral vetmassa terugwinnen terwijl de verloren spiermassa niet volledig herstelt. Spierverlies kan leiden tot vermindering van kracht, uithoudingsvermogen en metabole flexibiliteit, en bij ouderen tot het risico op vallen, en kan het verlies van zelfstandigheid vergroten.
- Mentale gezondheid De effecten van GLP-1-RA’s op de mentale gezondheid blijven onderwerp van wetenschappelijk debat. Terwijl een grote studie uit 2024 (Kornelius, 2024) een verhoogd risico op psychiatrische aandoeningen rapporteerde – met een bijna 3 keer hoger risico op depressie, dubbel risico op angst en suïcidaal gedrag bij gebruikers – laat ander onderzoek juist beschermende effecten zien. Een omvangrijke systematische evaluatie van 215.000 mensen in het Amerikaanse veteranenzorgsysteem toonde verminderde risico’s aan op middelenmisbruik, psychotische stoornissen, epilepsie en neurocognitieve aandoeningen zoals dementie (Xie, 2025). Deze tegenstrijdige resultaten onderstrepen de complexiteit van deze medicijnen.
- Ingevallen gezicht Naast het gewenste verlies van visceraal vet (vet rond de organen) kan GLP‑1-RA-therapie ook leiden tot verlies van subcutaan vetweefsel, met name in het gezicht. Dat veroorzaakt ingevallen wangen, verlies van huidvolume en een verouderd uiterlijk – bekend geworden als de ‘Ozempic‑face’ (Persson, 2025). Deze veranderingen ontstaan vooral bij snelle gewichtsreductie, waarbij de huid zich niet snel genoeg kan aanpassen.
- Vitaminen en mineralentekort: Bij 20 procent van de GLP-1-gebruikers werden essentiële tekorten vastgesteld. Voornamelijk vitamine B12-, vitamine D-, ijzer- en zinktekorten werden waargenomen. Deze zijn van belang voor een goed werkend immuunsysteem en om bloedarmoede tegen te gaan (Butsch, 2025).
4.2. Zeldzame bijwerkingen
Er is een kleine kans op problemen met het gezichtsvermogen, zeldzaam komt een blokkade van de maag of darmen voor, en op langere termijn kan de kans op galstenen wat toenemen. Voor alvleesklierontsteking zijn de resultaten nog onzeker: sommige onderzoeken zien een iets hoger risico, andere niet. Kortom: deze risico’s zijn zeldzaam en meestal pas bij een hoge dosering of langdurig gebruik merkbaar.
5. Een alternatieve benadering: combineren met leefstijl en bewust afbouwen
Gezien de hoge kosten van langdurig gebruik van GLP-1-medicatie op hoge doseringen, de bijwerkingen en het feit dat patiënten vaak binnen 1 tot 2 jaar stoppen, waarna gewichtstoename volgt, wordt er gezocht naar effectievere manieren om GLP-1-RA’s in te zetten.
Een veelbelovende aanpak is het combineren van de medicijnen met een leefstijlinterventie gebaseerd op een koolhydraatbeperkt voedingspatroon, met als doel patiënten uiteindelijk van de medicatie af te krijgen zonder terugval. Een recente studie van Virta Health biedt hiervoor belangrijke inzichten (McKenzie, 2024).
5.1. Wat is therapeutische koolhydraatbeperking
Therapeutische koolhydraatbeperking (TKB) is een voedingsaanpak waarbij de inname van koolhydraten doelbewust wordt beperkt tot minder dan 50 gram per dag (vaak 5–10 procent van de energie-inname), gericht op het verbeteren van de metabole gezondheid. Het is géén standaard ‘high fat’-ketogeen dieet, maar een strategie waarbij koolhydraatbeperking centraal staat, gecombineerd met de inname van voldoende eiwitten voor het behoud van spiermassa (15–30 procent van de energie-inname), en van gezonde vetten naar behoefte. TKB kan leiden tot nutritionele ketose, waarbij het lichaam overschakelt van glucose- naar vetverbranding, en ketonen inzet als eerste-keusbrandstof voor hersenen, hart en spieren.
TKB kan óók als op zichzelf staande behandelkeuze worden ingezet bij overgewicht/obesitas en (pre)diabetes, dus zonder GLP-1-medicatie. De focus op koolhydraatbeperking met voldoende eiwitten (voor spiermassabehoud) verbetert gewicht, glykemie en insulinebehoefte. De American Diabetes Association noemt TKB expliciet als evidence-based-interventie bij diabetes type 2 (Ada, 2025).
5.2. De Virta Health-studie: GLP-1 afbouwen zonder weer aan te komen
In de studie werden patiënten met diabetes type 2 die GLP-1-RA’s gebruikten begeleid bij een leefstijlprogramma met koolhydraatbeperkte voeding en telemedische ondersteuning. Een deel van de patiënten stopte na 3 tot 9 maanden met GLP-1, een ander deel bleef het medicijn gebruiken. De resultaten van de groep die stopte met GLP-1 was verrassend:
- Behoud van gewichtsverlies Patiënten bij wie de GLP-1-medicatie werd afgebouwd behielden hun gewichtsverlies gedurende een follow-up van 12 maanden. Er was geen significant verschil in gewicht tussen patiënten die stopten met GLP-1-medicatie en de groep die ermee doorging. Dat staat in scherp contrast met de STEP 1-extensiestudie (Wilding, 2022), waarin deelnemers die stopten met semaglutide binnen een jaar gemiddeld tweederde van hun verloren gewicht weer terugkregen (deze patiënten kregen leefstijladvies maar geen leefstijlprogramma met koolhydraatbeperking).
- HbA1c bleef op niveau Het HbA1c (bloedsuiker) van de patiënten steeg na het stoppen met de medicatie licht, maar bleef gemiddeld onder de diagnostische grens voor diabetes (42 mmol/mol na 6 maanden, 44 mmol/mol na een jaar).
5.3. Wat maakte het verschil?
Bij de Virta Health-studie werd een koolhydraatbeperkt (minder dan 30 gram per dag) voedingspatroon gebruikt, gecombineerd met ongeveer 1,5 gram per kilogram streefgewicht aan eiwitrijke voeding. Daarnaast waren er telemedische begeleiding en zelfmonitoring van de bloedsuiker en ketonen (tussen 0,5-3,0 mmol/L).
Opvallend is dat koolhydraatbeperking en GLP-1-medicatie vergelijkbare effecten hebben op de bloedsuikercontrole en maaglediging. De onderzoekers suggereren dat het koolhydraatbeperkte voedingspatroon mogelijk sommige werkingsmechanismen van GLP-1-medicatie kan nabootsen of aanvullen, wat verklaart waarom patiënten hun verbeteringen konden behouden na het stoppen met de medicatie. De focus op een volwaardige eiwitinname en daarmee van micronutriënten is van belang om het verlies van spiermassa te beperken.
5.4. TKB alleen of een combinatie-aanpak met GLP-1?
Enkele opties voor toepassing:
- TKB als zelfstandige optie TKB werkt via meerdere aangrijpingspunten (insulineverlaging, verbeterde verzadiging/ketose, voldoende eiwitinname → behoud van spiermassa) en kan zonder medicatie substantiële verbeteringen geven in gewicht en glykemie. Kies TKB‑alleen wanneer (1) de bijwerkingen en/of kosten van GLP‑1-RA’s zwaar wegen, (2) de voorkeur uitgaat naar een niet‑farmacologische aanpak, of (3) HbA1c en gewicht voldoende verbeteren op dit voedingspatroon.
- TKB + GLP‑1 Kies de combinatie van TKB en GLP-1-medicatie wanneer (1) honger/snackdrift het starten of volhouden met TKB belemmert, (2) sprake is van hoog cardiometabool risico of een andere noodzaak tot sneller effect, of (3) een tijdelijke ‘brug’ nodig is om een gezond voedingspatroon (TKB) te verankeren met een vooraf afgesproken afbouwplan van de medicijnen. Leg vast of/wanneer wordt afgebouwd (‘step‑down’) en evalueer maandelijks gewicht, HbA1c, bijwerkingen en (indien mogelijk) spierkracht/‑massa.
Let op! Keuzes rond GLP-1-medicatie — alleen of in combinatie met therapeutische koolhydraatbeperking (TKB) — zijn medische beslissingen die u samen met uw (huis)arts of behandelend specialist neemt. Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen persoonlijk medisch advies, persoonlijke diagnose of behandeling. Start, stop of wijzig medicatie nooit zonder overleg met uw arts.
6. Conclusie
GLP-1-receptoragonisten zijn krachtige medicijnen die veel mensen met overgewicht of obesitas kunnen helpen om substantieel gewicht te verliezen en hun gezondheid te verbeteren. Ze zijn echter geen wondermiddel zonder nadelen. Maag-darmklachten, verlies van spiermassa, mogelijke (zeldzame) ernstige complicaties, en de noodzaak voor langdurig gebruik (met gewichtstoename na stoppen als gevolg) zijn belangrijke overwegingen.
Een strategie waarbij deze medicijnen mogelijk slimmer worden ingezet, gericht op het doorbreken van koolhydraatverslaving, gecombineerd met een koolhydraatarm dieet, en met het doel om uiteindelijk weer zonder medicijnen te kunnen, biedt mogelijk een duurzamer pad. Recent onderzoek ondersteunt het idee dat een intensieve leefstijlverandering essentieel is om gewichtstoename na het stoppen van de medicatie te voorkomen.
GLP-1-medicijnen kunnen een waardevol hulpmiddel zijn, maar zijn waarschijnlijk niet de enige oplossing. TKB verdient ook als zelfstandige behandelkeuze expliciete overweging: voor veel mensen kan een begeleid koolhydraatbeperkt programma zónder GLP-1-RA’s voldoende zijn, terwijl anderen baat hebben bij een tijdelijke combinatie met een duidelijk afbouwplan om terugval na stoppen te voorkomen.
Het uiteindelijke doel zou moeten zijn de controle over het eetgedrag terug te winnen en duurzaam gezonde gewoontes op te bouwen. Bespreek de opties, voordelen en risico’s altijd grondig met een arts om een plan te maken dat past bij de individuele situatie en gezondheidsdoelen.
Veel gestelde vragen (F.A.Q.)
Hoe helpen medicijnen zoals Ozempic bij gewichtsverlies?
Ze bootsen de werking van darmhormonen na, met name GLP-1. Dat zorgt voor een verminderde eetlust en een vertraagde maaglediging. Hierdoor ontstaat eerder een ‘vol’ gevoel, neemt de trek in zowel hartige als zoete voeding af en eet je minder.
Kom ik weer aan als ik stop met Ozempic of Wegovy?
Ja, de kans is groot. Onderzoek toont aan dat mensen die stoppen met het medicijn gemiddeld tweederde van hun verloren gewicht binnen een jaar weer terugkrijgen. Ook de verbeteringen in risicofactoren voor hart- en vaatziekten, zoals bloeddruk en lipiden, verdwijnen dan grotendeels. Een langdurige behandeling lijkt daarom nodig om de effecten te behouden.
Wat zijn de belangrijkste bijwerkingen van GLP-1-medicijnen?
De meest voorkomende bijwerkingen zijn maag- en darmklachten. Hierbij gaat het om misselijkheid, diarree, braken en buikpijn. Andere nadelen zijn verlies van spiermassa, een ingevallen gezicht (‘Ozempic face’) door verlies van onderhuids vet, en mogelijke tekorten aan vitaminen en mineralen. De risico’s op de lange termijn zijn nog onvoldoende bekend.
Verlies ik spieren door het gebruik van medicijnen zoals Ozempic?
Ja, gewichtsverlies met deze medicijnen leidt ook tot verlies van spiermassa. Studies suggereren dat 25 tot 40 procent van het verloren gewicht bestaat uit ‘vetvrije massa’, waaronder spieren. Het risico bestaat dat bij gewichtstoename na het stoppen vooral vetmassa terugkomt, terwijl de verloren spiermassa niet volledig herstelt. Dat kan leiden tot een vermindering van kracht en uithoudingsvermogen.
Kan ik GLP-1-medicijnen combineren met een koolhydraatarm dieet?
Ja, dat is een veelbelovende aanpak. De medicatie kan de trek in koolhydraten verminderen, wat het volgen van een leefstijlprogramma makkelijker maakt. Andersom lijkt een koolhydraatbeperkte voedingsaanpak sommige werkingsmechanismes van de medicatie na te bootsen of aan te vullen. Een studie liet zien dat patiënten die deze combinatie volgden en daarna de medicatie afbouwden, hun gewichtsverlies wisten te behouden.
Moet ik GLP-1-RA’s levenslang gebruiken?
Niet per se, maar wél vaak langdurig. Zolang men het middel gebruikt, blijven de effecten op gewicht en cardiometabole risicofactoren behouden; na het stoppen zie je een gemiddeld snelle (gedeeltelijke) gewichtstoename en het verlies van gezondheidsvoordelen.
Hoe kan ik duurzaam afvallen met GLP-1-medicijnen?
Door de medicatie te combineren met een intensieve leefstijlverandering. Een mogelijke strategie is om de medicijnen tijdelijk in te zetten als hulpmiddel om een koolhydraatbeperkt voedingspatroon te starten en vol te houden. Onderzoek laat zien dat deze combinatie het mogelijk maakt om de medicatie uiteindelijk af te bouwen zonder dat de terugval in gewicht die men ziet bij enkel medicatiegebruik voorkomt.
Stoppen veel mensen met het gebruik van GLP-1-medicijnen?
Ja, de therapietrouw is in de praktijk laag. Na één jaar gebruikt ongeveer de helft van de patiënten het medicijn nog, en na twee jaar is dat maar een op drie mensen. Belangrijke redenen om te stoppen zijn maag- en darmklachten, onvoldoende gewichtsverlies, de leeftijd en kosten.
Wat kosten GLP-1-medicijnen en worden ze vergoed?
De kosten liggen tussen de € 1.000 en € 1.200 per jaar. In Nederland worden ze vergoed voor een specifieke groep: mensen met diabetes type 2, een BMI boven de 30 en een hoog risico op hart- en vaatziekten, die niet goed reageren op andere medicijnen. Andere mensen krijgen de medicijnen niet vergoed.
7. Wetenschappelijke bronnen voor dit artikel
• American Diabetes Association. (2025). Summary of revisions: Standards of Care in Diabetes—2025. Diabetes Care, 48(Supplement 1), S6–S26. https://doi.org/10.2337/dc25-Srev
• Berg, S., Stickle, H., Rose, S. J., & Nemec, E. C. (2025). Discontinuing glucagon-like peptide-1 receptor agonists and body habitus: A systematic review and meta-analysis. Obesity Reviews, 26(8), e13929. https://doi.org/10.1111/obr.13929
• Butsch, W. S., Eng, D. S., Sandhu, H., Youssef, A., Haque, W. Z., & Stanford, F. C. (2025). Nutritional deficiencies and muscle loss in adults with type 2 diabetes using GLP-1 receptor agonists: A retrospective observational study. Obesity Pillars, 15, 100186. https://doi.org/10.1016/j.obpill.2025.100186
• Kornelius, E., Huang, J.-Y., Lo, S.-C., Huang, C.-N., & Yang, Y.-S. (2024). The risk of depression, anxiety, and suicidal behavior in patients with obesity on glucagon like peptide-1 receptor agonist therapy. Scientific Reports, 14(1), 24433. https://doi.org/10.1038/s41598-024-75965-2
• McKenzie, A. L., & Athinarayanan, S. J. (2024). Impact of glucagon-like peptide 1 agonist deprescription in type 2 diabetes in a real-world setting: A propensity score matched cohort study. Diabetes Therapy, 15(4), 843–853. https://doi.org/10.1007/s13300-024-01547-0
• Moiz, A., Filion, K. B., Tsoukas, M. A., Yu, O. H. Y., Peters, T. M., & Eisenberg, M. J. (2025). The expanding role of GLP-1 receptor agonists: A narrative review of current evidence and future directions. EClinicalMedicine, 86, 103363. https://doi.org/10.1016/j.eclinm.2025.103363
• Persson, C., Eaton, A., & Mayrovitz, H. N. (2025). A closer look at the dermatological profile of GLP-1 agonists. Diseases, 13(5), 127. https://doi.org/10.3390/diseases13050127
• Prado, C. M., Phillips, S. M., Gonzalez, M. C., & Heymsfield, S. B. (2024). Muscle matters: The effects of medically induced weight loss on skeletal muscle. The Lancet Diabetes & Endocrinology, 12(11), 785–787. https://doi.org/10.1016/S2213-8587(24)00272-9
• Rodriguez, P. J., Zhang, V., Gratzl, S., Do, D., Goodwin Cartwright, B., Baker, C., Gluckman, T. J., Stucky, N., & Emanuel, E. J. (2025). Discontinuation and reinitiation of dual-labeled GLP-1 receptor agonists among US adults with overweight or obesity. JAMA Network Open, 8(1), e2457349. https://doi.org/10.1001/jamanetworkopen.2024.57349
• Weiss, T., Carr, R. D., Pal, S., Yang, L., Sawhney, B., Boggs, R., Rajpathak, S., & Iglay, K. (2020). Real-world adherence and discontinuation of glucagon-like peptide-1 receptor agonists therapy in type 2 diabetes mellitus patients in the United States. Patient Preference and Adherence, 14, 2337–2345. https://doi.org/10.2147/PPA.S277676
• Wharton, S., Batterham, R. L., Bhatta, M., Buscemi, S., Christensen, L. N., Frias, J. P., Jódar, E., Kandler, K., Rigas, G., Wadden, T. A., & Garvey, W. T. (2023). Two-year effect of semaglutide 2.4 mg on control of eating in adults with overweight/obesity: STEP 5. Obesity, 31(3), 703–715. https://doi.org/10.1002/oby.23673
• Wilding, J. P. H., Batterham, R. L., Calanna, S., Davies, M., Van Gaal, L. F., Lingvay, I., McGowan, B. M., Rosenstock, J., Tran, M. T. D., Wadden, T. A., Wharton, S., Yokote, K., Zeuthen, N., & Kushner, R. F. (2021). Once-weekly semaglutide in adults with overweight or obesity. New England Journal of Medicine, 384(11), 989–1002. https://doi.org/10.1056/NEJMoa2032183
• Wilding, J. P. H., Batterham, R. L., Davies, M., Van Gaal, L. F., Kandler, K., Konakli, K., Lingvay, I., McGowan, B. M., Oral, T. K., Rosenstock, J., Wadden, T. A., Wharton, S., Yokote, K., Kushner, R. F., & STEP 1 Study Group. (2022). Weight regain and cardiometabolic effects after withdrawal of semaglutide: The STEP 1 trial extension. Diabetes, Obesity and Metabolism, 24(8), 1553–1564. https://doi.org/10.1111/dom.14725
• Xie, Y., Choi, T., & Al-Aly, Z. (2025). Mapping the effectiveness and risks of GLP-1 receptor agonists. Nature Medicine, 31(3), 951–962. https://doi.org/10.1038/s41591-024-03412-w
Publicatiedatum: 16 september 2025